Dokładnie pięćdziesiąt lat temu pojawił się model lekkiego samochodu dostawczego produkcji francuskiej - Renault Estafette. Stał się on jednym z najważniejszych elementów francuskich, miejskich widoków. Przez długie lata służył francuzom (i nie tylko) w dostarczaniu produktów i towarów w wąskich miejskich uliczkach…

W Szampanii wykorzystywany był do przewozu koszy winogron, a normandzcy rybacy zaś przewozili nim tony złowionych ryb i innych owoców morza. W 1968 roku był służbowym pojazdem żandarmerii i policji. Można go porównać do niemieckiego Volkswagena „Ogórka”, gdyż także był jednym z ulubionych środków transportu „dzieci-kwiatów”. Do dziś można spotkać egzemplarze ozdobione hipisowskimi emblematami.

Historia Renault Estafette rozpoczęła się ponad pięćdziesiąt lat temu, dokładnie zaś w 1952 roku. Dostawcze odmiany przedwojennego Renault Juvaquatre z Dauphinoise na czele nie spełniały już ciągle rosnących wymagań klientów. Zbyt mała przestrzeń ładunkowa ograniczała ich przydatność, a przy ładowności wynoszącej jedynie 300 kg stanowiła barierę nie do pokonania… Po drugiej stronie zaś, można postawić duże pojazdy dostawcze Renault o ładowności 1 tony (Goelette oraz Voltigeur), których gabaryty nie sprzyjały jednak manewrowaniu i parkowaniu na zatłoczonych i ciasnych ulicach francuskich miast. Sytuację wykorzystywali konkurenci, oferując lekkie auta dostawcze, zdolne do przewozu co najmniej dwukrotnej ilości towaru, 600 kg ładunku.

Guy Grosset-Grange przekonał prezesa Renault, doktora Pierre'a Lefaucheux do szybkiego wdrożenia projektu oznaczonego symbolem R213x. Pojazd miał niewielkie, aczkolwiek wielce pakowne samonośne nadwozie oraz chłodzony cieczą (inżynierzy francuskiej marki mieli na względzie możliwość przegrzewania się jednostek chłodzonych powietrzem) i napędzający przednie koła silnik umieszczony z przodu. Najważniejszymi cechami projektu R213x była funkcjonalność, ekonomia użytkowania oraz łatwość manewrowania w ciasnym ruchu miejskim. Źródło napędu stanowił prosty w obsłudze, a zarazem tani w naprawach czterocylindrowy silnik o pojemności 845 cm i mocy 32 KM. Sprawdzona i trwała jednostka nosiła nazwę Ventoux i napędzała m.in. model 4CV oraz wprowadzoną w 1956 roku Renault Dauphine.

W różnych wersjach i pojemnościach Ventoux był produkowany w latach 1947-1984. W odróżnieniu od konstrukcji innych firm, zastosowano manualną, całkowicie zsynchronizowaną skrzynię biegów o czterech przełożeniach, a także niezależne zawieszenie wszystkich czterech kół. Poszycie nadwozia wykonane było z blachy stalowej. Duża przednia szyba oraz boczne, przesuwane szyby zapewniały równie dobrą widoczność we wszystkich kierunkach. Podstawowa wersja pojazdu (zamknięty furgon) posiadała przesuwane drzwi z boku, co ułatwiało załadunek i rozładunek nawet w ciasnych miejscach. Kabinę kierowcy wyposażono w wydajny system wentylacji i ogrzewania. Już wtedy inżynierowie zdawali sobie sprawę, jak ważny jest komfort kierowcy. Miał to być nie tylko pojazd użytkowy, ale także w pewnym stopniu komfortowy. W 1957 roku na ulicę wyjechał pierwszy prototyp. Projektowi nadano nazwę Estafette (z francuskiego goniec, kurier) która znakomicie przedstawiała przeznaczenie pojazdu – transport w ciasnych, miejskich ulicach, podobnie jak inne znaczenie tego słowa (sztafeta) – długotrwała, a zarazem bezawaryjna praca.

Premiera Renault Estafette miała miejsce we wrześniu 1959 roku podczas Salonu Samochodowego w Paryżu. Prezentacji i odsłonięcia modelu dokonał osobiście Pierre Dreyfuss, dyrektor generalny koncernu. Pierwsze egzemplarze wystawiono podczas targów rolniczych i rzemieślniczych. Na terenie całej Francji organizowano specjalne pokazy dla farmerów i prywatnych przewoźników, połączone z jazdami próbnymi, aby zaprezentować możliwości nowej konstrukcji. Wkrótce dostawczy samochód o ładowności ponad pół tony trafił do sieci dealerskiej Renault we Francji, a także w wielu innych krajach Europy. Szybko zyskał przydomek Cheval (z francuskiego koń), stając się faktycznie koniem pociągowym dla tysięcy użytkowników. Renault dostosowało samochód do potrzeb klientów oraz lokalnych przepisów. Już pod koniec lat 50. w zakorkowanym Paryżu wprowadzono tzw. Zone Bleu, czyli strefy płatnego parkowania oraz ograniczenia wjazdu dla pojazdów o ładowności powyżej pół tony. Aby dostosować się do zarządzeń władz miasta, przygotowano specjalną wersję Estafette o ładowności 500 kg, obchodząc w ten sposób obowiązujące przepisy. No cóż, już wtedy wiedziano, iż należy szukać i wykorzystywać prawne luki…